1. Video, waar is dat voor nodig?Vaak wordt er besloten om een video te maken omdat er geen alternatief is. Een beurs met enkel foldertjes is niks waard. Een maquette is ouderwets en een computer is te individueel. Dus een video. Vaak wordt het besluit genomen door "marketing" of "communicatie" of "vorming". Dat betekent ook dat er gevochten wordt door de verschillende diensten, waarbij de video het slachtoffer wordt van interne oorlogen.
In feite is geen van die afdelingen echt geschikt om het besluit tot een specifieke video te nemen. Marketing wil producten of diensten in de markt zetten, communicatie wil informatie verspreiden en vorming gaat er van uit dat de video leerrijk moet zijn. Met elk een ander einddoel wordt video een soepje.
Een video moet gestuurd worden vanuit de boodschap die er in verpakt moet worden. Gaat het om marketing, dan kan dat best via een publiciteitsagentschap: een duidelijke krachtige verkoopboodschap wordt in een vorm gegoten. Is interne communicatie of opleiding de bedoeling, stap dan naar een gespecialiseerd bedrijf dat weet hoe een verhaal te vertellen. Want of het nu nieuws is, een uitnodiging of een technische vorming: het gaat altijd om een verhaal. We beginnen met niets, we komen tot het probleem en we geven de oplossing. Een begin, een midden en een slot: net als een spannend verhaal.
2. Video is een vak.Wanneer besloten wordt om een video te maken, stap dan NIET naar de fotograaf op de hoek of de hobbyist van het magazijn. Video is een vak. Wanneer er computerproblemen zijn ga je niet naar de "nerd" van verzendingen. Als er boekhoudkundige problemen zijn, vraag je geen hulp aan het wiskundig wonder. Bij video is dat net zo: ga naar mensen die er dagelijks mee bezig zijn. Soms wordt het verhaal nog ingewikkelder door er een job-student aan te zetten, of iemand die thuis ook wel eens video monteert. Maar kan je daar op bouwen?
3. Eénmalige projecten geven weinig continuïteit...Video-communicatie is meer dan eens het laatste dat bedacht wordt. Net voor de tickets van die beurs worden besteld, roept er nog iemand "en een video"... Snel, snel wordt zo'n project op poten gezet en dan is het resultaat meer dan eens bedroevend. Jammer genoeg moet zo'n project dan ook nog een paar jaar meegaan. Na al die miserie wil het management niet opnieuw de hele lijdensweg doormaken. Maar videotechniek evolueert zo snel als IT. Wat vandaag het neusje van de zalm is, lijkt overmorgen nog het meest op sepia bruine foto's. Uiteindelijk is de videoproductie een beschamend verouderd en nutteloos product dat stiefmoederlijk behandeld wordt. Terwijl U bij concurrenten wel blitse dingen ziet. Iemand moet er opdraaien voor het knoeiwerk.
4. Een video is niet voor iedereen.Eén van de eerste dingen die we vragen is: wat is het doelpubliek. Het antwoord is dan vaak een opsomming van al wie er op aarde leeft. Een lange gedetailleerde lijst van mensen van allerlei slag moeten zich in de video kunnen vinden. En allemaal blijken ze even belangrijk te zijn.
De waarheid is soms hard: hoe reageert een potentiële klant op een video tijdens een beurs? Dat hangt er vanaf: Heeft hij al besloten dat er een aankoop moet gebeuren, dan is hij misschien eerder geïnteresseerd in een verklarende video die het productieproces en de kwaliteit aantoont. Maar misschien is die beslissing nog helemaal niet genomen. Dan is een initiële kennismaking waarschijnlijk nuttiger. Een video die toont hoe een specifiek probleem wordt opgelost door uw dienst of product zal de toevallige voorbijganger dan meer aanspreken.
Niet elke video is geschikt voor elk publiek en kan niet iedereen aanspreken.
5. Gooi geen geld weg aan interactiviteit.Interactiviteit is een modewoord. Maar de harde feiten tonen aan dat slechts een heel beperkt publiek interesse heeft in interactiviteit. Vraag dat maar aan televisiezenders. Een speeltje is wel eens leuk, maar de meeste mensen weten niet wat ze zouden vragen of doen als het om een complex onderwerp gaat. Het is namelijk zo dat de video hen doet kennismaken met een aantal facetten van de diensten of producten. En als communicatie in één richting gaat is interactiviteit onmogelijk. Dat betekent niet dat U geen verder onderzoek kan doen naar wat de gebruiker geleerd heeft van uw video, hoe hij zich voelt na het bekijken of wat hij vindt van dit of dat. Integendeel, maar het is geen geïntegreerd deel van de video. Het is ook niet zo dat met het plaatsen van een video op Youtube U ook echt aan sociale interacties deelneemt... De tijd en het geld dat gespendeerd wordt om aan facebook of twitter deel te nemen omdat er een beurs plaats heeft is weggegooid. U spreekt op een sociale site immers enkel tegen mensen die je product of dienst al kennen.
6. Gaat een video uitsluitend over u, uw producten of uw personeel?
Het is nuttig ook eens te kijken of het standpunt van de kijker of klant een interessant uitgangspunt kan zijn. Wie een huis bouwt heeft specifieke problemen: een badkuip, een dakraam, een vloerbekleding. Is uw dienst of product specifiek genoeg om een direct antwoord te zijn op problemen? Sommigen in uw organisaties proberen iedereen te bereiken met één en dezelfde video. Maar kan dat wel? U zou niet de eerste zijn die de kijker vergeet en heel de videocommunicatie baseert op uw eigen perspectief. Dat merkt u snel, wanneer het eindresultaat aan mekaar hangt van de vreemde gedachtensprongen, van de hak op de tak springt en er ook noge eens een wartaaltje jargon op de commentaarband staat.
Uw eigen smaak mag in feite nauwelijks een rol spelen in de beeldtaal. Nogal wat video's halen het niet omdat de baas niet graag "geel" ziet, liever een mannenstem hoort en van een deuntje uit de jaren tachtig houdt.
7. Uw videoteam weet waarover ze het hebben.Of het nu uw eigen team is of u iemand inhuurt die de dingen voor U regelt. Vertrouw die mensen. Ze weten echt wel waar ze het over hebben. Ze kennen wat van licht, van effecten en animaties. Als ze een lettertype kiezen is daar een reden voor. Ze kennen wat van design, tempo en structuur.
Het heeft weinig zin om aan te dringen op een letter met een krul, de ondertitels wat groter te schrijven of de muziek wat harder te zetten. U houdt ze bezig met de verkeerde zaken.
Leg hen liever problemen voor en geef hen niet de oplossingen die U zou gebruiken. Dan heeft u echte creatieve interactie. U zet hen aan het denken en creatief te zijn met de tijd en met uw budget. Misschien kan de kleur aansluiten bij uw logo handboek, kan het toestel beter getoond worden, daar waar de toeters en bellen hangen. Misschien komen ze met een oplossing die beter is dan de uwe. U betaalt hen toch om de opdracht uit te voeren.
8. Als een heel comité moet beslissen, heeft u een waardeloos compromis.Het ergste dat u kan overkomen is een reeks beslissingen die door het comité in unanimiteit zijn genomen. Iedereen moet zijn zeg hebben over het eindresultaat en alle info moet verwerkt worden. U zal iets hebben dat alles is voor niemand en niks voor iedereen. Niemand kan ontevreden zijn, maar niemand is tevreden. Beweren dat overleg idioot is, is naïef. Maar dat het uitzicht en de vormgeving door 10 smaken tot een behoorlijk esthetisch resultaat kan leiden is even naïef. Iemand moet de knopen doorhakken. Vergader over de inhoud en over de standpunten. Als een comité moet beslissen over de vormgeving gaat het ontwerp alle kanten op: voor elk wat wils.
Over smaken en kleuren kan men niet discussiëren. Cultuur, geslacht, opleiding leeftijd, achtergrond: er zijn duizend en één dingen die dat beïnvloeden. Wat de ene geweldig vindt, is voor de ander kitsch. Als het kan is het beter om een testpanel samen te stellen en daar een besluit uit te trekken: voor een simpele video is daar vaak weinig of geen tijd voor. Laat het daarom aan de regisseur en de graficus over. Laat ze voorstellen doen en geef hen dan het beslissingsrecht. Als er een comité moet beslissen heeft u een compromis als resultaat. De ene wil iets blauw de andere haat blauw, misschien is groenig blauw de oplossing? Of meer in pasteltinten: mijdt een flauw compromis...
9. Probeer niet alles in één video te proppen.Dit en dat moet erbij en daarover willen we ook iets zeggen en de nieuwe ketel moet ook op het schema. En zo heeft u alles laten zien en niemand van de kijkers heeft er iets van begrepen. Beperk het onderwerp tot één thema. Kom snel tot de essentie en begin niet over iets anders. Uw video wordt misschien een pak korter, maar ook interessanter. Heeft u ook andere dingen te vertellen, denk aan een vervolg. Zit er een korte reeks in? Dat maakt het ook makkelijker om latere vernieuwingen, aanpassingen of bijvoegingen te maken. Een nieuwe aflevering vult aan en verbetert. Teveel in één video betekent voor een kijker dat zij niet meer weet wat belangrijk is en wat niet. In de hoop te overtuigen gaat men vaak overdonderen. Dat heeft niet hetzelfde effect.
Een organisatie wil vaak het beste uit communicatie halen. Hij doet een heleboel dingen echt goed. Ze zetten alles op alles en maken zo soms pijnlijke fouten. Interne structuren zijn soms niet afgestemd op creatieve processen. Het is belangrijk omdat in te zien. Zo kan u een duidelijke communicatie makkelijk verbeteren.